Wie is Ype ?

Reis in woord en beeld.

Reis in toiletten.



Inschrijven voor updates.



Domein gesponsord door:
   Muriël van Montfort
   Jeroen Visser
   Robert den Ouden

Website:
   Jeroen Visser

E-mail de Webmaster:
   ***NOT***

E-mail Ype zelf:
   ype at acte.eu
























 

  Goudmijn in the-middle-of-nowhere
Toegevoegd op: 17-11-2004 12:00 AM
Met zweterige handen stap ik in het 18-zitsvliegtuig dat voor me klaarstaat. Hoe is het mogelijk dat na 14 maanden kalm weer precies vandaag een storm met slagregens opsteekt?! Normaal ben ik niet bang voor vliegen, maar de manier waarop deze opgevoerde schoolbus met vleugels over de landingsbaan glibbert en tijdens de vlucht door de lucht gesmeten wordt maakt van mij spontaan een groot liefhebber van vaste grond onder de voeten. Ik ben onderweg naar de Kirkalocka goudmijn om in de keuken te gaan werken. In de keuken JA. De mijn is dusdanig afgelegen dat het personeel er naar toe gevlogen wordt en er (net als op een booreiland) een tijdje blijft. Het enige verschil tussen Kirkalocka en een booreiland is dat Kirkalocka niet op palen staat en dat het er stikt van de gifslangen! (Dat van die palen weet ik niet zeker trouwens). Het landen gaat gelukkig wat soepeler dan het opstijgen. Eens even kijken waar ik moet zijn. AHA! Daar staat een lijpeling met een koksmuts op zijn hoofd. Ja hoor, het is mijn baas. Graham. Ik val met mijn neus in de boter. Het is gelijk Karaoke-avond, met gratis bier voor het personeel uit de keuken. Alle mijnwerkers zijn zo bezopen dat ze niet eens meer kunnen lezen wat er op het scherm voor hen aan songteksten voorbij schiet. Daardoor komt mijn uitvoering van Mothers Little Helper van de Rolling Stones als één van de betere uit de bus. Het gevolg is dat iedereen even naar me toekomt om me aan te spreken. Helaas werd ik voor mijn optreden als Nederlander voorgesteld en moet ik nu dus voor de honderste keer op mijn reis uitleggen hoe het in Nederland werkt met de koffieshops en de hoeren. Hoe zeg je gedogen eigenlijk in het Engels? Ik zou het niet weten.. Na een week van noeste arbeid (12 uur per dag, 7 dagen op rij) ga ik weer mijns weegs. Voor wie zich afvraagt of ik nog een klompje goud achterover heb kunnen drukken het volgende: op het terrein rijden enorme vrachtwagens die per keer ongeveer honderdduizend kilo erts meenemen. Uit één zo'n lading wordt ongeveer 30 gram goud gewonnen (opbrengst ongeveer 500 dollar). Met andere woorden. Hoe veel je ook in je zak steekt, het is geheel waardeloos.

Lees het volledige verhaal hier
  Kalgoorlie. Geen idee wat me te wachten staat.
Toegevoegd op: 07-09-2004 12:00 AM
Mijn trein gaat naar Kalgoorlie. Geen idee wat me te wachten staat. Kalgoorlie is het meest afgelegen dorp van Australie en wordt voornamelijk bewoond door mijnwerkers en hoeren. Ik heb gehoord dat iedere mijnwerker in Australie regelmatig in een potje moet plassen, zodat onderzocht kan worden of ze de afgelopen tijd nog aan de drugs geweest zijn. Dat is ooit door de één of andere puriteinse, poepinhoudende rechtshandhaver bedacht. Die kon niet aan zien dat de feestvierende mijnwerkers in hun vrije tijd wiet rookten. Daar moest wat aan gedaan worden en vandaar de verplichte drugstest. Deze rechtschapen wetsdienaar kan zichzelf een schouderklopje geven, want veel mijnwerkers zitten in hun vrije tijd nu aan de speed, omdat dat niet zo lang in je urine zichtbaar blijft. Goed geregeld!

Lees het volledige verhaal hier
  Australië (Perth)
Toegevoegd op: 19-04-2004 12:00 AM
Begin maart land ik in Perth, Australië. Volgens goede luchtvaartgewoonte ziet mijn bagage er weer uit alsof hij nog voor de landing uit het vliegtuig gesmeten is. Vooral mijn fiets is er slecht aan toe: in beide wielen zit een slag en de voorrem is stuk. Alleen mijn financiële situatie is er nog slechter aan toe.

Lees het volledige verhaal hier
  Regengod...
Toegevoegd op: 01-02-2004 12:00 AM
Ik ben een regengod. Ik zweer het je, ik ben een regengod. Het lijkt heel wat om van jezelf te zeggen dat je een god bent, maar iedereen in mijn universum is goddelijk. Zo heb je bijvoorbeeld slaapgoden die goed kunnen slapen, computergoden die goed kunnen computeren en achteruit-inparkeergoden die goed achterruit kunnnen inparkeren. Niemand weet zomaar wat voor type god hij is en het is een hele kunst om uit te vinden waar je goddelijkheid ligt. Dat klinkt zweverig, maar dat is het niet. Ik heb mijn goddelijkheid gewoon empirisch vastgesteld. Het is namelijk zo: de afgelopen maanden dat ik in Afrika was heb ik zonder overdrijven twee van de drie dagen regen gehad. Mijn trouwe onderdanen (de wolken) volgen mij door dit droogste van de droge continenten om mij vrijwel dagelijks van een flinke plens water te voorzien. Ik doe een greep uit de natte feiten. Tanzania was dagelijks regen. Echt van die mooie Nederlandse slagregens met windstoten. Toen ik in Malawi aankwam had het meer dan vijf maanden niet geregend. De eerste nacht dat ik daar was werd ik wakker van een tromgeroffel. De trommel van een medereiziger stond precies onder een lek in het dak en de regen drumt ons symphonisch wakker. De klap op de vuurpijl kwam in Zuid Afrika. Daar heerst momenteel de ergste droogte in honderd jaar. Wanneer ik een nachtje buiten slaap in een gebied met de naam Karoo (wat in de lokale taal "droog" betekent), gaat het, JAWEL, regenen! Het is wat mij betreft dus bewezen dat ik regengod ben.

Lees het volledige verhaal hier
  Het land der Liefde
Toegevoegd op: 15-12-2003 12:00 AM
Begin november 2003 besluit ik eindelijk weer te vertrekken. Het bot van mijn enkel is weer volledig geheeld, maar het omliggende weefsel is helaas nog niet helemaal de oude. De fysiotherapeuth houdt bovendien een verhaal over dystrofie, waar ik spontaan van ga hypochonderen. Zo suggereert hij onder andere dat wanneer ik mijn voet zou forceren met reizen er een grote kans is dat de voet afgezet moet worden! Een bezoek aan de dokter bevestigt gelukkig dat de bij mij onstane hypochondrie zich totaal niet kan meten aan die van de fysiotherapeuth. Niets aan de hand. GAAN!

Lees het volledige verhaal hier
  Gebroken voet
Toegevoegd op: 16-09-2003 12:00 AM
Door een onfortuinlijk ongeval heb ik helaas een pauze in mijn reis moeten inlassen. Ik heb mijn enkel op twee plaatsen gebroken en ben vervoerd naar Nederland voor een operatie, waarbij er wat metalen pinnen in mijn voet geplaatst worden. Hieronder een relaas van het gebeurde.

4 Augustus 2003. Ik zal met een Canadees genaamd Craig een paar dagen in de bergen gaan wandelen. Door het in mijn vorige verhaal reeds genoemde "Marakesh Kots en Diaree-syndroom" moet Craig helaas afhaken. Ik ga in mijn eentje naar Imlil om vanaf daar te gaan wandelen naar Toubkal, de hoogste berg van Noord-Afrika, 4750 meter hoog. Op ongeveer 3500 meter hoogte sla ik 's avonds mijn tent op. Ik heb een beetje grieperig gevoel als gevolg van hoogteziekte, dat voorkomt op hoogtes boven de 2700 meter. De volgende dag ga ik onderweg naar Toubkal. Zonder kaart blijk je toch aardig verkeerd te kunnen lopen, want na een stevige klim bevind ik mij op een bergpas van ongeveer 4000 meter. Het is helaas niet Toubkal. De hoogteziekte is nu dusdanig, dat ik eigenlijk geen zin meer heb om verder te gaan. Ik besluit terug te keren naar Imlil. Met bonzend hoofd begin ik aan de afdaling. De tas op mijn rug voelt onder deze omstandigheden erg zwaar, maar ik besluit door te lopen om maar zo snel mogelijk onder de 2700 meter te komen, zodat de hoogteziekte overgaat. Dat blijkt goed te werken. Na een paar uur afdalen is mijn hoofdpijn weg en voel ik mij zo fris als een hoentje en bruisend van energie stuif ik de berg af in een halve looppas.

Achteraf gezien was dat mischien een beetje al te snel voor zo'n onervaren bergwandelaar. Op een bepaald stuk wordt het even heel erg steil en ik zoek steun met mijn hand. Het stukje begroeiing dat ik aanzag voor lekker zacht mos blijkt een zeer taaie en venijnige stekelplant te zijn. Ik trek mijn hand in een reflex terug, mis dus mijn steun en mijn voet komt net verkeerd terecht, waardoor hij naar buiten toe tegen de zijkant van mijn scheenbeen knakt.

auw


Lees het volledige verhaal hier
  Fes
Toegevoegd op: 05-09-2003 12:00 AM
25 augustus 2003 vertrek ik met de bus naar Fes, de hoofdstad van de nijverheid in Marokko. Het oude centrum van Fes (de Medina) staat op de werelderfgoedlijst van de UNESCO en bestaat uit een uniek labyrinth van smalle straatjes en nog smallere steegjes. Het is het werkgebied van Marokko's beste verkopers, die in deze stad massaal naar de gunsten van de toerist dingen.

Op één van de twee hoofdstraten van de Medina ontmoet ik Hamidi. Hamidi is kapper en muzikant. Hij woont al zijn hele leven in Fes en is als islamiet tegen het drinken van alcohol. Hij vertrouwt me toe dat hij wèl soms een sigaartje rookt. Later leer ik dat hij met een sigaartje een met hash gevulde sigaret bedoelt en dat "soms" een ander woord is voor "iedere dag". Verder is hij heel erg trots op het feit dat hij in de lokale toeristengids met naam en toenaam geoemd wordt. Hij nodigt mij uit om 's avonds mee te eten en als ik hem vraag waar ik mij voor het eten kan laten scheren, neemt zijn broer, met wie hij de kapperszaak deelt, het mes ter hand en zorgt er voor dat ik picobello aan tafel kan. Met een grote groep mannen eten we uit een enorme schaal heerlijk gekruid eten en na het eten praten we nog even na in de kapperszaak. Als ik naar buiten wandel voor een frisse neus staat daar een man met zijn broek op zijn knieën op en neer te springen. Hij maakt wilde bewegingen, alsof er net een insect zijn kleren ingekropen is. Om niet te laten merken dat ik hem uitlach ga ik snel weer naar binnen. Tien minuten later staat dezelfde man in de zaak met een triomfantelijke glimlach op zijn gezicht. Het blijkt een vriend van Hamidi, die onderweg naar de zaak een flinke brok hash verloren had. Op het moment dat ik hem met zijn broek op zijn knieën zag staan was hij in lichte paniek zijn kleren aan het doorzoeken. Toen hij de hash niet meer vinden kon is hij gauw weer op de fiets gesprongen om zijn passen na te gaan en heeft hij de hash teruggevonden. Ik had best willen wien hoe hij daar rondfietste, want bij de kapperszaak bestaat de straat uit allemaal kleine terrasjes waar fietsen haast onmogelijk is.


Lees het volledige verhaal hier
  Van Spanje naar Marokko
Toegevoegd op: 27-08-2003 12:00 AM
20 augustus 2003 neem ik dan eindelijk, met enig zweet in de handen, afscheid van de vertrouwde omgeving van Europa en ga ik met de boot naar Ceuta in Marokko. Ceuta is eigenlijk nog een stukje Spanje en pas vier kilometer verderop begint ècht Marokko. Van alle kanten worden reizigers gewaarschuwd voor Marokko. Het zou er vol zitten met mensen, die je voor een paar tientjes (of veel meer) willen oplichten. "Ga dus nooit met iemand mee", zegt de Lonely Planet dan ook bezwerend. Letterlijk nog geen honderd meter over de grens wordt ik aangesproken door een jongeman, die mij uitnodigt bij hem thuis. Wat zei de Lonely Planet ook al weer? In de dagen hierna zal ik de correcte vertaling van alle waarschuwingen leren. Het is inderdaad waar dat er veel Marokkanen zijn die je iets willen verkopen. En dan het liefst voor een naar Marokkaanse maatstaven hoge prijs. Maar dat is dan ook echt alles. Als je vriendelijk zegt dat je het product dat ze verkopen niet wilt is dat over het algemeen genoeg. Smoesjes gebruiken werkt averechts. Als je zegt: "geen tijd" of "geen geld", zullen ze je niet geloven, ook al is het echt waar wat je zegt. Alleen "NEE" werkt.

Lees het volledige verhaal hier
  Gibraltar
Toegevoegd op: 20-08-2003 12:00 AM
Vrijdag 15 augustus (als ik dag en datum goed heb, want ik ben nu al de dagen van de week kwijt) ben ik aangekomen in Gibraltar. Gibraltar is Engels grondgebied, had ik gehoord. Toch was ik enigszins verbaasd te zien dat je door de douane moet om er te komen en dat je met Engelse Ponden moet betalen! Pinnen dus. Gibraltar is niet erg groot: in ongeveer een uur loop je de hele rots rond, maar toch heeft het alles wat je in een land zou verwachten: brandweer, politie, banken, winkels, Mc Donalds en zelfs een vliegveld. Met name dat vliegveld is wel een beetje vreemd. Direct na de douane stond ik voor een rood voetgangerslicht. We moesten met zijn allen wachten totdat het vliegtuig geland was. JAWEL, omdat ruimte schaars is in dit stadstaatje moet alle verkeer (inclusief voetgangers dus) de landingsbaan van het vliegveld oversteken om in het centrum te komen. Als een vliegtuig moet landen of opstijgen gaan de slagbomen dicht en moet iedereen even wachten.

Lees het volledige verhaal hier
  Malaga met Pepe
Toegevoegd op: 10-08-2003 12:00 AM
9 augustus 2003 vertrek ik samen met mijn zus naar Malaga in het zuiden van Spanje. Tot onze grote schrik ontdekken we ter plekke dat Malaga de toegangspoort tot de Costa del Sol is èn dat we in het hoogseizoen zitten. Zodoende zijn alle campings en hostels vol. Uiteindelijk vinden we na veel bellen een hostel in Alhaurin de la Torre. Dit is een plaatsje met naar schatting 10 inwoners, waaronder 2 geiten en een paard. Wel heerlijk geslapen in Hostal Pepe en JA, de man bij de receptie (tevens eigenaar) is heet inderdaad Pepe. Malaga is in principe niet een uitermate boeiende stad. De hoofdattractie van de stad is Castillo de Gibralfaro, een kasteel op het hoogste punt van de stad van waaruit je heel Malaga kunt overzien. Om de saaiheid van deze nederzetting enigszins te maskeren hebbben ze van het kasteel meteen maar een bomenmuseum gemaakt, waarin van iedere boom zijn functie in vroeger tijden verklaard wordt. Door de hoge temperatuur (42 graden celcius) hangen de meeste bomen op half zeven. Dit ondanks de door irrigatie permanent natgehouden grond. Niettemin hebben mijn zus en ik ons in Malaga prima vermaakt. In de avonduren zitten in het tropische park van Malaga hele zwermen druk kwetterende exotische vogels. Het strand is relatief rustig en het stikt van de leuke terrasjes, waar je naar Italiaans gebruik meer betaald dan er op de kaart staat. Voor wie het weten wil: Malaga is de geboortestad van Picasso. Het geboortehuis is een klein museum ter ere van deze kunstenaar. Voor het Picasso-museum zit je in Malaga ook goed: het is namelijk maar een uurtje of 10 met de bus naar Barcelona.

  De start van een wereldreis.
Toegevoegd op: 02-08-2003 12:00 AM
Vrijdag 1 augustus 2003 ben ik eindelijk vertrokken voor op mijn lange reis van 1 jaar. Deze reis heb ik al jaren in mijn hoofd zitten, maar er is steeds wat tussen gekomen, waaronder het einde van mijn relatie en een moeder die ernstig ziek werd. Gelukkig zijn zowel mijn moeder als ik weer op onze pootjes terecht gekomen en kan ik dan werkelijk vertrekken. Mijn baas heb voor 1 jaar vaarwel gezegd en mijn huis voorgoed. Ik ben klaar om te vertrekken naar verre oorden. De voorbereiding van mijn reis bestond uit het halen van de juiste inentingen en het kopen van een enkeltje Malaga. Verder zie ik wel waar het lot (en mijn portemonee) mij brengen zal. Mijn eerste stop is overigens niet Malaga, maar .... Steenwijk. Nu zullen sommigen van jullie denken dat Steenwijk niet eens in het buitenland ligt, maar als je er geweest bent dan weet je wel beter. Het is best een prettige omgeving, waar de oude ambachten nog in ere gehouden worden. Zo heb je daar nog een actieve touwslager en worden de Kniepertjes (langwerpige holle koekjes) door oude dames met glanzende oorijzers geserveerd. Verder vind je in de omgeving grafheuvels die je herkent aan het grote plastieke bord dat de gemeente er bij geplaatst heeft. Al met al een goede omgeving om bij te komen en te wennen aan het idee dat je een jaar weg zal zijn.